เด็กติดเมือง

ช่วงเดือนมกราคมที่ผ่านมานี้  ตัวผู้เขียนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนอยู่บ้าน  ด้วยสถานการณ์โควิดที่กลับมาระบาดในระลอกที่สอง  แพลนที่ว่าจะกลับหอหลังปีใหม่ก็ไม่สามารถกลับได้ด้วยเจอล็อคดาวว์  ดีที่การเรียนการสอน ก็เปลี่ยนเป็นแบบออนไลน์ด้วยซึ่งมีทั้งส่วนที่ดีและไม่ดีซึ่งจะบอกกล่าวในโพสท์อื่นต่อไป ด้วยเพราะต้องอยู่แต่ภายในบ้านแทบไม่ออกไปไหน เพราะต้องมาคอยระแวงโควิดจะทิ้มหน้า ตัวผมเลยได้แต่นั้งแกล้วอยู่ในบ้าน พร้อมกับหาอะไรทำไปเรื่อย อย่างที่ทำในคราวก่อนก็คือการทำอาหาร ในครั้งนี้ผมก็มีทำอาหารบ้างเหมือนกันแต่ไม่บ่อยเท่าครั้งก่อน คงเพราะเริ่มเบื่อแล้วเหมือนกัน  แล้วผมก็ได้พบกับอะไรบางอย่าง..... สี่ขา ตัวเล็ก ขี้อ้อน ขนนุ่มๆ หน้ากวนๆ หนวดแหลมๆ.... แมวนั้นและครับ แค่เห็นหัวเรื่องก็น่าจะรู้กันอยู่แล้วว่าวันนี้ผมจะมาคุยเรื่องอะไร   เรื่องที่ผมจะเอามาคุยในตอนนี้นั้นก็คือ เรื่อง  แมวข้างบ้าน.. ไอ้สามสีตัวเมียตัวนี้ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนิทกับมันหรอกครับ แต่ด้วยนิสัยหนีเที่ยว+กวน ของมันจึงไปกระตุกต่อมเจ้าถิ่นในซอยเข้า... ตัวเล็กๆอย่างนี้จะไปกสนได้กี่ตัวกัน.... ทั้งซอยครับ...